Ik vind het altijd heerlijk om ’s morgensvroeg even de enige op de wereld te zijn die wakker is. Zonder het geluid van de mensenmassa kan je dan heel even luisteren naar het geluid dat de rest van de wereld maakt. Ik moet zeggen dat het in de stad een stuk rustiger is dan in het bos. De geluiden zijn net zo abstract als de rechte lijnen van de nog verlaten betonnen blokken gebouwen. In het bos kan je echter moeilijk aan de specht vragen of hij z’n snavel even stil houdt, maar in de stad heeft elk geluid een eigen aanspreekbaar verantwoordelijke oorzaak. Daarom kom ik hier nu zo tot rust. Ik kan hier alles los laten en me helemaal overgeven aan m’n omgeving.
Vol van schrijflust haast ik me terug om dit hernieuwde inzicht op papier te krijgen. Ik sluit mezelf met de deur van de bungalow weer af van de geluiden van het bos en pak zo snel als ik kan mijn schrijfgerei. Te laat merk ik. Mijn schrijfinspriratie is weer net zo vlak als het geluid van de witgeverfde slaapkamer van mijn bosbungalow.